شهرکرد(دهکرد)درادب پارسی(7)

«دیار«شــــــــهرکرد»و بــــــــــــام ایران

سرای مــــــــردم نیکو ســــرشت است

بهار دل پذیرش سبـــــــز و خــــــــــــرّم

زمین باغ و بستانش بهشــــــــت است

به چشم انـــــــداز او کــــوه جـهان بین

به دامـــــــــانش گل آلاله کـشت است

 به روزش گوهــــــــــر رخشنده خورشید

شبش را آســـمان دردانه هشت است

هـــمی فخرش بــــــــــود مهمان نوازی

گراهــــــل مسجد و دیر وکنشت است

 هرآن کس راکه خاطر«شهرکرد»است

 نه در بنـــــد گل و نه بند خشت است

 میــان شــــــهرکردی، تـــــــــــرک با لر

  تجّمه عالی و تفــــــــریق زشـت است

  به یاران گـــوبشارت دیـــــــــده روشن

  که روزش آخـــــــــر اردیبـهشت است

   توای«نادر»ز شــــــیدایی چــــــه نالی

    گرت سرگشته بودن سرنوشت است».

شعراز:«نادر ساکنیان دهکردی».

از«دهکرد قدیم»تا«شهرکرد جدید»...